Skończą się niewykupione recepty, skończy się nędza, korzystanie z cudzego internetu, korzystanie z ludzkiej dobroci. To nie jest tak, że nie doceniam, ale w pewnym momencie zaczyna to być to krępujące, nawet jeśli nie jest się osobą nachalną.

Na koniec ironia losu wyszczerzyła się w kpiącym uśmiechu. Dostałam propozycję od jednego czasopisma polskiego, moje CV przeleżało tam półtora dramatycznego roku.

Praca mnie uskrzydla, nareszcie! Nareszcie poczuję się jak człowiek, samodzielny, niezależny, będę strarała się oddać to co dostałam innym ludziom.

Żyję, rozwijam się.

W sumie lato przebiega obok mnie, ale mi nie żal! Późną jesienią będzie wystawa moich „dzieł”, ciężko pracuję, by je mieć, ale dobrze że ktoś sobie o mnie przypomniał. Każdy, każdy taki gest utrzymuje mnie na powierzchni życia. Życie, to takie proste, prawda?

Milczę, bo walczę. Pracuję szaleńczo i ponad siły, skoro to daje mi w kość. Znowu na czarno, bo kasę muszę zarobić, napadać z gazrurką nie umiem! Aby wyjechać z tego, tak przyjaznego ludziom kraju, muszę mieć za co. Są tacy, którzy krzyczą gromko, żeby oddać państwu pieniądze za lata nauki, tej niby darmowej. Nie będę się kłócić o koszty wykształcenia, ale proszę mi wierzyć, że chętnie - jakby to elegancko powiedzieć??? - wycharczałabym z siebie to całe wykształcenie, krórego tu nikt nie chce i zostawiłabym komuś na biurku! Nawet się zastanawiam, bo może faktycznie dyplomy zapakować i  wysłać, tylko komu….????

Myślę, że mam kryzys nastroju, chyba taaak…

Przecież nie od dziś, nie od teraz wiem, że świat stoi na kasie, bez kasy nawet umrzeć nie można. Coś się zmienia, już jakbym miała bilet do pracy, ale najpierw muszę mieć pieniądze, żeby dojechać, przetrwać pierwsze tygodnie. Tymczasem rozchorowałam się i wydajność spadła mi o 50%.

Jasne, że drażni mnie wszystko, Nowości pod IE chodzą z oporami, dziwne ciągle to dla mnie…

No, to sobie ponarzekałam! Przepraszam!

Jednak sama przyjaźń nie przestała być ważna i chyba nie ma nikogo, kto nie marzy o prawdziwym przyjacielu. Dość długo myślałam, że jest to coś w rodzaju ideału, legendy, podobnie jak UFO…

A jednak… istnieje, daje wsparcie na każdym kroku, gotowa do poświęceń nawet własnym kosztem. Znam kogoś takiego, poznałam ją w szpitalu, łączy nas nie tylko choroba, ale jakże podobna fatalna sytuacja finansowa… Nawet różnica wieku nie ma znaczenia, nie istnieje żadna bariera. 

Ktoś, na kogo można liczyć ZAWSZE. Na złe i dobre.

We wszytkich innych miejscach odpowiedź odmowna. Dołuje to, jakby to wszystko czego się uczyłam i umiem nie było ważne… Nie mogę ukrywać niepełnosprawności, bo wyjdzie szybko na jaw. Mam wrażenie, że „niepełnosprawny” kojarzy się wszytkim z osobą o graniczonej sprawności umysłu… Mam podstawy, by tak sądzić…

W sumie pracuję szaleńczo, śpię po 4 godziny na dobę lub mniej i walczę! Mam nadzieję, że uda mi się zdobyć pracę, inaczej od przyszłego miesiąca będę w szarej strefie i trzeba będzie spełnić obowiązek obywatelski i na mnie donieść! Ha!