A, co?! Jesień nasza!
Dokładnie to moja. Własna. I co dziwi mnie znienacka, to bardzo osobna. Nie mogę spotkać przyjaciół, nie mogę do kina… Nie rozumiem dlaczego tak wielu ludzi po lecie, tak soczystym i w końcu jednak słonecznym nieco, choruje, kicha, prycha, pada na dziesiątki infekcji. Za mało odporności? Złe odżywianie? Za mało ruchu? Za mało snu? To wszystko razem musi grać na naszą korzyść, ale ja widzę, jak ludzie wkopują z upodobaniem gole do bramki przeciwnika.
Cywilizacja wymaga od nas wiedzy - na temat nas samych. Nie wystarczy już oddychać i kupować pizzę, żeby żyć… Nie ma czasu, nie ma kiedy, nie chce się… A lawina sobie wisi i czeka… złowieszczo czeka. Straszę choć to nie Halloween jeszcze, ale niedługo już…
Tymczasem słońce, babie lato, żółknące liście pod stopami. Kto pamięta, kiedy ostatni raz spacerował, tylko spacerował, tak bez celu, gapiąc się drzewa, schylając po brązowe kasztany? Strata czasu?! Nie, z każdego spaceru wraca się bogatszym! Mnie niesie!