Cudzoziemka

Już wyskakują z przytulnych kapeluszy, już machają do nas uszami przymilnie każąc się wabić: „to ja twój poseł!”

Śmieszne?! Wcale nie! Bo ci ludzie robią to śmiertelnie poważnie! Oni na nas polują i to brutalnie, z nagonką. Na przykład nagle odkrywając istnienie nowościowego bloga, spadają desantem i próbują różnych stylów głaskania nas. Tylko, że ja, na przykład nie dam się dotknąć - tak jak nie dam się nabrać na żaden z retotycznych stylów! Ani ściemnianie, ani generalizowanie do mnie nie trafi. Takoż styl rubasznego wytrząsania się na rzeczywistością ani ani zakamieniała powaga kolejnego kandydata na „ojca” czy „matkę” Narodu…

Te nagłe wybuchy troski budzą we mnie obrzydzenie i potężną niechęć. Ci, którzy nagle otrzepują teraz swoje futerka z kurzu niebytu, gdzie byli do tej pory?! Ano w SWOIM kapeluszu… Może niech tam pozostaną?

I tak prawdziwie posłani tej ziemi jesteśmy my wszyscy, którzy tworzymy swój dzień powszedni, a suma tych dni, to rzeczywistość i wartość tego kraju. Patetyczne? A dlaczego nie?

PS. Buntowniczo narasta we mnie plan: zrobię tak wielki moherowy beret, jak tylko zdołam, założę swoje glany i pójdę pod lokal wyborczy - czy mogę liczyć na fotoreporterów?