Cudzoziemka

Wiem, będą krzyki oburzenia, niektóre autentyczne nawet, ale w większości obłudne. Dzieci nie są dla mnie sensem życia i nie przewiduję zmian. Od najmłodszych lat uparcie twierdziłam, że nie nie chcę mieć dzieci, jedną ciotkę potraktowałam agresywnie i ugryzłam, kiedy mnie przekonywała, że zmienię zdanie. Miałam wtedy jakieś dziesięć lat i do tej pory na samo wspomnienie incydentu narasta we mnie upór. Wreszcie mi dali spokój,  choroba mnie uprawiedliwia. Co nie znaczy, że jestem królem Herodem, gotowym łebki rozbijać o ściany. Unikam dzieci i pielęgnuję siebie samą - to dziecko, które we mnie jest i to wszystko, co mi z dzieciństwa zostało, to dziecięce zdumienie… To cenię, cenię ludzi, którzy te cechy zachowali.

Dzieci unikam jak morowej zarazy. U mnie w rodzinie było ich dużo… widocznie nabrałam niechęci poprzez ten nadmiar.

Dziś rano wpadła znajoma, z wieścią, że ma świetne dla mnie zajęcie. Uszy mi się wydłużyły z ciekawości. Otóż jej szefowa, szuka kogoś do opieki dla „dwójki” dzieci. Już nie nie mówię, że poprawnie jest DWOJGA dzieci, bez względu na płeć, ale cóż, czego od polonistki wymagać…

Jasne, odmówiłam z wielkim ogniem i uzasadniłam, dobitnie - ja się nie nadaję, zupełnie nie. Dziękuję bardzo pięknie i żadne pieniądze nie pomogą. Nastąpił szok (udawany) i oburzenie (obłudne) a następnie dumny odwrót. Cóż, chciała zapewne zrobić przysługę szefowej. Mogłabym tam sprzątać, myć kilble i więcej, ale dzieci - za nic!!! Nie dotarło do niej… Szkoda.

Nie lubię tego hasła: wszystkie dzieci są nasze! Jest kłamliwe, a nawet niebezpieczne! Tak samo nie lubię zwyczaju nazywania każdego „ciocia”, „wujek”, choć ze wschodu mój ród i tam jest to popularne - to sprawia, że dziecko traci poczucie granicy, kto jest obcy, a kto rodzina. Nie gwarantuje to bezpieczeństwa, ale je zwiększa.