Cudzoziemka

Tragedia pielgrzymów wstrząsnęła krajem, a dokładnie każdym z nas. Nie mam telewizora, korzystam jednak z internetu i tu widzę ciągle zdjęcia, zdjęcia… Niektóre wprost zawstydzają mnie, oglądacza: tyle bólu ludzkiego… Czy te zdjęcia, w takich ilościach, tak bezlitosne, tak intymne, są potrzebne?!

Cierpią ludzie, to jest cierpienie nie na pokaz, ale oni są zmuszeni do demonstrowania swoich łez w obliczu bezlitosnych obiektywów i kamer, które mogą zajrzeć wszędzie.

Z drugiej strony, ci ludzie… oglądam, czy chcę, czy nie chcę, grupę krewnych przybyłych do Francji: kilka pań z głębokimi (choć to już nie ten wiek) dekoldami, krzykliwą biżuterią… Nie, ja nie patrzę na zewnętrzne objawy żałoby, współczuwania, ale są jakieś granice stosowności? Coś co nazywa się kulturą, niechby tylko osobistą kulturą.

Narodu tego nie uczono od lat…

Pochylając się w smutku na tragedią nie można świecić gołym, nieświeżym a nawet świeżym biustem.