Rozpacz ma kolor … ?
Nie należę do tych, którzy żyją pobożnymi życzeniami, że coś się zrobi samo, spadnie z nieba manną czy innym zbożem. Jestem człowiekiem walki. Teraz z szczególnej sytuacji, spętana chorobą, która już nigdy - czego mam świadomość - nie odejdzie. Jednak po po długiej pielgrzymce po urzędach ogarnia mnie rozpacz w kolorze … no właśnie, czerwonym jak wściekłość!!! W samym tylko ZUSie na każdym piętrze inna interpretacja, żeby chociaż podobna…
Nie chcę niczego, nie chcę żadnej jałmużny, zasiłków, datków, nie chcę nawet tej państwowej litosiernej łaski. Chcę pracy. Okazuje się to za wiele. Wykształcenie, umiejętności, mogę podłożyć pod tramwaj. Marzenie o telepracy prysnęło już dawno. Telepraca w Polsce to mit.
Co dalej? Szukać do skutku, albo umierać po cichu za to z godnością.