Cudzoziemka

(Parę słówek wyjaśnienia. Nie pisałam, bo harowałam jak mrowisko, to raz, po drugie stronka Nowości doprowadza mnie do szału i pewnie się skończy przeniesiem bloga w inne, bardziej przyjazne miejsce. doprawdy nie jestem tak rozrzutna, by zdzierać sobie nerwy surfując.)

Herbata zapachniała mocno w całym pokoju. To mi przypomiało coś swojskiego, aż zabolało.

Czekała na pytania. Ręce złożyła przed sobą na stole, bawiła się łyżeczką jak zakłopotana dziewczyna! Miałam to przygowane, nauczone, a poszło całkiem inaczej. Od słowa do słowa roztoczył się przede mną świat z innej epoki. Oczy pani Ludmiły zalśniły i wręcz zobaczyłam ją, młodą dziewczynę z jasnymi warkoczami upiętymi w koronę. Podniosła się sięgnęła wysoko na półkę po wielki album. Pomogłam.

Już po chwili nad tym albumem znałam jej calą rodzinę, przyjaciół, znajomych. Była ożywiona, szczęśliwa że ktoś uważnie słucha.

A teraz? Zapytałam pod koniec wizyty? Zdziwiła się. Teraz jest tak samo, tylko inni ludzie i więcej pogrzebów a mniej wesel. Powiedziała mając na myśli swoje życie towarzyskie i rodzinne.  Nie chciało mi się stamtąd wychodzić, ale wypadało. Kiedy już żegnałam się w olbrzymim przedpokoju, zatrzymała mnie. Okazało się, że od 9 roku życia do tej pory pisze pamiętnik! W specialnej szafce ma upchnięte grubsze i cieńsze zeszty całe zapisane a najnowszy leży koło jej łóżka.  Zadławiło mnie z emocji!

Spontanicznie zaczęłam prosić, by pozwoliła mi poczytać choć odrobinę. Uśniechnęła się i zapakowała mi kilka prosząc o oddanie na pewno.  Uśmiechała się pobłażliwie, kiedy zostawiłam jej dane ze swojego dowodu.

(Pani Ludmiła ma naprawdę inaczej na imię)